Daedalus en Icarus

 

Up ]

down

 

U vindt de vertaling van Ovidius hier ook!!!

 

Hij wilde in alles de knapste zijn, en dat was hij ook: Daedalus. Hij wasbeeldhouwer, architect, uitvinder en geleerde. In alles wat hij deed, blonk hij uit. Zijnbeelden, zei men, leken wel echt te leven. Als eerste gaf hij de godenbeelden glazen ogen,zodat je de indruk kreeg dat ze je aankeken. Maar zijn eerzucht was even groot als zijnroem. Een van zijn leerlingen was een neef van hem. De jongen maakte een beeld dat evenmooi was als de beelden van Daedalus zelf. In een bui van blinde jaloezie stiet Daedaluszijn neef van een rots.

Om zijn straf te ontlopen, vluchtte hij hals over kop uit Griekenland weg. Hij vondonderdak bij Minos, de machtigste koning van dat ogenblik. Minos regeerde over het eilandKreta. In de hoofdstad Knossos bouwde Daedalus voor hem de beroemde doolhof, het Labyrint.

Na verloop van tijd begon Daedalus zich een gevangene van het eiland te voelen. Hijsnakte naar meer vrijheid. Aan de koning vroeg hij een schip om met zijn zoon Icarus wegte varen.

Maar Minos weigerde vlakaf. Zijn beroemde kunstenaar en geleerde laten vertrekken? Voorgeen goud ter wereld! Erger nog, hij liet Daedalus voortaan elke dag door wachters volgen.Zo kreeg de kunstenaar nu helemaal de indruk dat hij gevangen zat.

Daedalus piekerde zich suf om een uitweg te vinden.

Op het land en op de zee is koning Minos oppermachtig, dacht hij. Alleen in de luchtzijn zijn bevelen machteloos. Dr ligt mijn kans. Als ik maar kon vliegen als eenvogel...

Samen met Icarus bereidde hij zijn ontsnapping voor. In het diepste geheim verzameldenvader en zoon alle vogelveren die ze maar konden vinden. Grote en kleine, slagpennen zowelals donsveertjes. Met draad en sterk, buigzaam riet bouwde Daedalus twee paarvogelvleugels op menselijke maat. En voor hem en n voor Icarus. Daarop bevestigdehij met bijenwas de pluimen en veren, mooi volgens grootte. Een pietepeuterig werkje! Maarde gevoelige kunstenaarshanden van Daedalus speelden het klaar. Voor de allerfijnstepluimpjes zorgden de vingers van Icarus.

Na vele dagen en weken knutselen waren de vleugels klaar. Op een zonnige najaarsdag metzuidenwind probeerde Daedalus zijn werkstuk uit. Met leren riemen gespte hij de vleugelsaan zijn schouders. Hij ging op een hoge rots boven de zee staan en stortte zich omlaag...Daar vloog hij als een reusachtige vlinder boven de zee. Eerst een sierlijke bocht naarlinks, dan naar rechts, Daedalus klapperde even met zijn vleugels zodat hij hoogte won.Veilig landde hij een eindje verder op een zandstrand.

Nu bond ook Icarus zijn vleugels aan. Daedalus gaf zijn zoon eerst nog goede raad:vooral perfect in evenwicht blijven, niet te dicht over het water scheren, want opspattendschuim kon de pluimen vochtig en zwaar maken, ook niet te dicht bij de zon vliegen, wantde hitte kon de was doen smelten, en altijd pal noordwaarts vliegen.

Icarus knikte. Hij had nauwelijks gehoord wat zijn vader gezegd had, zo ongeduldig washij om weg te vliegen. Eerst sprong Daedalus van de hoge rots, daarna Icarus. En alsgrote, trage vogels, rustig klapwiekend, voortgedreven door de wind, vlogen vader en zoonnoordwaarts, de vrijheid tegemoet.

Het eiland Kreta was nog niet lang achter de horizon verdwenen, of Icarus werdovermoedig. Hij steeg en steeg, de hoogte maakte hem overmoedig. Hij vloog veel te hoogboven zijn vader uit en voelde zich sterk en machtig. Hij merkte niet dat de was door dezonnehitte smolt. De slagpennen kwamen los. Icarus verloor snel hoogte. Ineens stortte hijneer.

Hij schreeuwde het uit van angst. Te laat...

Toen Daedalus omkeek, was het al gebeurd. Alleen een stel gebroken vleugels dreef op dezee. De lucht hing vol dwarrelende pluimpjes.

Daedalus werd gastvrij op het eiland Sicili ontvangen. Daar zou hij ook sterven en begraven worden.

top

Carpe translationem

[ Daedalus en Icarus ] Oedipus Rex ] Romulus en Remus ]

2005, 2006 www.klassiekevertalingen.nl

Plk een vertaling